Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΕΥΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΣ " Η Σοφίτα "


Χθες ανέβηκα στην σοφίτα, στο δώμα της ψυχής, ξέρεις.
Έσπρωχνα την πόρτα για να ανοίξει, με το ζόρι !
Για να ταχτοποιήσω λίγο.
Τι ακαταστασία εκεί πάνω. Κόκκινες κηλίδες νοσταλγίας παντού στο πάτωμα.
Λέξεις υποσχόμενες πάνω σε άσπρα χαρτιά γραμμένες με μολύβι μισοσβησμένες.
Μουχλιασμένοι Έρωτες πεταμένοι στα ράφια γεμάτοι σκόνες και αράχνες.
Αναμνήσεις κρεμάμενες στα τσιγκέλια της λήθης.
Και χαρές δεν λέω ..
Πάτησα και μερικά “Θέλω” μπαίνοντας που τριγύρναγαν τυφλά στο πάτωμα, άθελα μου…
Και μόνο στην θέα της ακαταστασίας κουράστηκα.
Κι έτσι κατέβηκα πάλι κάτω στο σαλόνι, όπου όλα ήταν στην εντέλεια ταχτοποιημένα, και γυαλισμένα .
Ξέρω τι θα μου πεις τώρα.
Πως ότι γυαλίζει δεν είναι χρυσός !

BE






ΛΙΤΣΑ ΖΑΒΙΤΣΑ - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ



i.
Να χα φτερά να πέταγα να ερχόμουνα κοντά σου
για να ιδώ πώς τα περνάς αν χαίρεται η καρδιά σου
και σαν αγέρας να κρυφτώ μέσα στην αγκαλιά σου .
Για να χαρώ τις θάλασσες που έχεις στη ματιά σου
και να σου ειπώ κελαηδιστά τα που ποθώ για σένα
τα τόσα λόγια τα γλυκά που τα'χω φυλαγμένα .
Δύο ψυχές σαν σμίγουνε όλος ο κόσμος λάμπει
Θάλασσες , δάση και βουνά και ρεματιές και κάμποι.




ii.
Βαρκούλες βαρκούλες μέσα στη θάλασσα  μικρές σημαιούλες 
Βαρκούλες βαρκούλες του κόσμου τα χρώματα  της γης τα ονόματα.
Και συ θάλασσα όλα τα σμίγεις  του κόσμου τα λάθη
Στα γαλάζια σου κύματα πνίγεις  του κόσμου τα πάθη 
Βαρκούλες βαρκούλες μέσα στη θάλασσα μικρές σημαιούλες
Βαρκούλες βαρκούλες του ήλιου τα χρώματα στα κύματα ζώματα 
αγάπες και όνειρα γλυκά ανταμώνουν σε Ελληνικό ακρογιάλι 
της γης οι ελπίδες ανάβουν φουντώνουν μπουκέτο πολύχρωμο σε ανθογυάλι.


Οι πίνακες είναι του Γ. Σταθόπουλου 







Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

ΛΙΑ ΒΙΣΣΗ / ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΠΑΡΟΥ -«POST LOVE»

ΛΙΑ ΒΙΣΣΗ – ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΠΑΡΟΥ  "POST LOVE " - Σχεδιασμός προγράμματος ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ- Παρασκευή 3 Νοεμβρίου @ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ LIVE










Ένα βήμα πριν συναντηθούν στη σκηνή , η Λία Βίσση και η Αργυρώ Καπαρού , διαλέγουν με ενθουσιασμό τραγούδια απ΄την μουσική τους διαδρομή , αλλά και αυτά που αγάπησαν και θαύμασαν στα πρώτα τους βήματα.
Οι φωνές τους θα ενωθούν αρμονικά και θα φωτίσουν αισθήματα , αιτίες και δεκαετίες ,που το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι , ενώνει και απογειώνει τη ζωή μας.
Το πρόγραμμα σχεδίασε η Λίνα Νικολακοπούλου , συνδυάζοντας δημιουργικά τις δυνατότητες και τη δυναμική των δύο ερμηνευτριών , παράλληλα με εικόνες ΄΄Χειρολαβές΄΄ σ αυτό το μουσικό ταξίδι.
Συνοδεύει τετραμελής ορχήστρα. Πιάνο ,keyboards: Ευαγγελία Μαυρίδου, Κιθάρα: Ιάσονας Μαυρογεώργος, Μπάσο: Κώστας Γκαγκαστάθης, Ντραμς: Κώστας Καλογήρου. 
Το πρόγραμμα συνοδεύει προβολή οπτικού υλικού.
Επιμέλεια οπτικού υλικού: Παναγιώτης Καραδήμας, Κώστας Αυγέρης
Θα παρουσιαστεί στην Αθήνα στην ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ LIVE τις εξής ημερομηνίες:
Παρασκευή 3 Νοεμβρίου, 
1 Δεκεμβρίου, 
5 Ιανουαρίου, 
2 Φεβρουαρίου




ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ LIVE
Ελασιδών 6, Γκάζι
Ώρα έναρξης 22:00
Είσοδος 12 εύρω με κρασί ή μπύρα
Τηλ κρατήσεων 210-9014428


OFFICIAL LINKS

ΛΙΑ ΒΙΣΣΗ



ΑΡΓΥΡΩ ΚΑΠΑΡΟΥ










ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΡΑΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΩΝ -ΞΥΠΝΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ

 Αrt by Xetobyte

Φίλε μου, είσαι ξαπλωμένος συνέχεια στο ένα πλευρό άλλαξε θέση γιατί θα σε πονέσει. Η άλλη πλευρά σου θέλει κι’ αυτή ανάπαυση! Τα σύννεφα μαζεύτηκαν βαριά. Ο ουρανός έγινε πια μαβής! Βαριά συννεφιά στον ορίζοντα! Χοντρές σταγόνες πέφτουν στη γης και χώνονται βαθειά μέσα της ραπίζοντας τα φυλλώματα των δέντρων ενώ η γης ρουφά αχόρταγα τη δύναμη του νερού! Χείμαρροι αρχίζουν να σχηματίζονται! Μη λες… μπόρα είναι θα περάσει! Είσαι κάτω απ’ το σκέπαστρο• οι άλλοι όμως; Πως μπορείς να είσαι ατάραχος μέσα σε τέτοιο χαλασμό; Κάνε κάτι και για τους άλλους! Φίλε μου πρέπει ν’ αλλάξεις πλευρό! Κοίτα γύρω σου να δεις πως ο κόσμος αλλάζει! «Ευδαίμων Συριανός»






ΦΙΛΙΩ ΚΑΡΑΜΙΧΑΛΗ " Ο ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ~ΠΗΓΗ ΓΝΩΣΗΣ "


.....αν μεσα μου ακομα ζητω την αληθεια
μεσα απο το φως της γνωσης,
το βρισκω λιγο για να στηριξω
το βαρος των πραξεων μου,
στην αμφισβητηση της υπαρξης σου.
Και ειναι γιατι τα κενα αφηνουν
χωρο για αμφιβολιες,που σβηνουν
μπροστα στην μορφη σου.

Και τοτε τυφλωνομαι
απο το απλετο φως της αγιοσυνης σου,
αυτης που με διαβεβαιωνει
οτι εισαι αληθινος και αναδυεσαι
μεσα απο τις δυσκολες πτυχες της ζωης.
τοτε που ολοι και ολα σε εγκαταλειπουν,
και θαρρεις οτι αφηνεσαι στο ελεος
καποιου αορατου εχθρου..αυτου
που θελει να σε καταπιει,
να σε καταποντισει,ακομα και να σε χλευασει
γιατι αυτος εχει μαθει να καμφαζει,να γελα
σε καθε παραστρατημα σου,
και να νιωθει οτι σε κυριευει.

Στην τρελλα του νου,
στην αμφισβητηση αυτου του μεγαλου
“ΘΕΟΥ” ,του πολυεσπλαχνου,
του Παντοκρατορα της γης,
λυγιζεις,εκλιπαρωντας τον οικτο,
την συγχωρεση,
γιατι μεσα απο αυτη αρχιζεις να βρισκεις
τον χαμενο σου εαυτο,
αυτον που σεβεται τις αξιες της υπαρξης σου
και δινει λογο σε καθε σου πραξη.
Δικαιολογει τις αδυναμιες σου
και στηριζει τους φοβους σου
γιατι θελει πραγματικα
να σε οδηγησει εκει που
θα διαλυθουν ολα τα νεφη
και η μορφη θα δωσει λογο
στην υπαρξη αναγκης ζωης
στην επιβιωση του συμπαντος
γιατι αυτο ειναι ο Πυρηνας Της Ζωης Σου.










ΕΛΕΝΗ ΜΠΑΡΣΙΝΙΚΑ " Δακρύζουν τα παγόβουνα; "




Δακρύζουν τα παγόβουνα;
Δακρύζουν, όταν η κρυφή φωτιά που καίει μέσα τους πυρώσει ξαφνικά, από ένα φύσημα δυνατό, από ένα τράνταγμα της στιγμής.
Μια δεκαετία σκληρή, πολύ σκληρή, κάθε τρεις και λίγο μου έφερνε κυριολεκτικά τον ουρανό στο κεφάλι, με φόρα μεγάλη.
Ανελέητος αγώνας ν’ αντέξεις, να είσαι συνεπής σε όλα όσα πρέπει και το κυριότερο, να γελάς, να γελάς, για ν’ αντέξεις.
Δεν ξέρω αν χάθηκε η ευαισθησία, ή αν κρύφτηκε, μα πέτρωσαν όλα, μαζί και τα δάκρυα, πραγματικά, στεκόμουν αλύγιστη, ακόμα και σ’ αυτά που πριν με ισοπέδωναν συγκινησιακά.
«Παγόβουνο» χαμογελαστό, συμπαγές, με μόνιμο προσανατολισμό το φως, όπου αχνοφαινόταν και αν……
Σήμερα το πρωί, ξεχύθηκαν οι νότες της Νεφέλης (το χρυσό κουρέλι, που στα μαλλιά της φόραγ’ η Νεφέλη) από ακορντεόν, στο βαγόνι του μετρό.
‘Αψογο παίξιμο από έναν καθωσπρέπει κύριο, που απλά διέσχιζε το χώρο παίζοντας, χωρίς λόγια επαιτείας.
Ένιωσα υπέροχα, είναι όμορφο να ξεκινάς τη μέρα γλυκά, μα κάτι έκανε κρακ, κάτι έσπασε μέσα μου και το παγόβουνο δάκρυσε.
Με κόπο συγκράτησα τα δάκρυά μου, ξεγλίστρησαν όμως κάποια που δεν τιθασεύονταν ….
Για τα κουρέλια της ψυχής μας που τραγουδάνε ακόμα;
Για τα κουρέλια της ζωής μας που τα κάνουμε τραγούδι;
Για τα όνειρα, που προσπαθούμε να περισώσουμε με νύχια και με δόντια από το στόμα του δράκου;
Για τη επιστροφή στα δάκρυα, στη ζωή;
Γυμνά συναισθήματα, που έχουν όμως την αξία τους για μένα, γι’ αυτό τα μοιράζομαι μαζί σας.
Γιατί έχουν αναλγητικές ιδιότητες τα δάκρυα, δεν είναι ντροπή, βάλσαμο είναι.
Εγώ πάντως χαμογέλασα αμέσως εκ βάθους, ξαλάφρωσα …
Θεέ μου σ’ ευχαριστώ, μπορώ ακόμα να δακρύζω …. !

Ελένη Μπ.




 






























ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ : ΕΛΕΝΗ ΜΠΑΡΣΙΝΙΚΑ - Ανατολή ηλίου με χρώματα Δύσης  









Santina Konstantinidou " Ζεϊμπέκικο "

Henri Cartier-Bresson - Zeibekiko dancer in a café.
Piraeus, Greece. 1953

Σκυφτός και πληγωμένος
στην αγκαλιά της νιώθεις ξένος .

Μια μαχαιριά τα μάτια της
κάψαν τα σωθικά σου
και ράγισε η καρδιά σου .

Αναζητάς τα βήματα , ζυγιάζεις τη μαγκιά σου ,
σε μια στροφή ανάποδη χάνεις τα λογικά σου .

Ζεϊμπέκικος χορός …

Τσιγάρο σέρτικο , λυγμός , ένας ακόμα χωρισμός .

Ντέρτι , σκοτάδι και καημός
και ο πόνος μέσα σου βουβός .

Μαγκιά και αισθήματα γράφουν
θολά και μεθυσμένα βήματα .

Ζεϊμπέκικος χορός ,
μοναχικός , λυτρωτικός .

Ένας άντρας μοναχός ,
ένας φάρος μεσοπέλαγα σβηστός .

santina Konstantinidou
Με αφορμή αυτή την παλιά φωτογραφία από καπηλειό
του Πειραιά το 1953 .